Kalkulator PPFD → DLI

Co to jest DLI?

DLI to skrót od daily light integral, czyli dzienna suma światła. Mówi, ile użytecznych dla fotosyntezy cząstek światła pada w ciągu dnia na metr kwadratowy — podaje się ją w mol/m²/d.

PPFD to natomiast migawka: ile światła dociera w tej chwili, w µmol/m²/s. Dla rośliny liczy się jednak nie chwila, tylko dzienna porcja. Słaba lampa świecąca długo może dać tej samej roślinie więcej światła niż mocna świecąca krótko.

Właśnie dlatego DLI jest uczciwszą liczbą. Jeśli znasz tylko PPFD, nadal nie wiesz, czy twoje rośliny dostają dość — w sumie brakuje długości dnia.

Wzór — i reguła kciuka za nim

Przeliczenie to zwykła arytmetyka: DLI = PPFD × godziny × 3600 ÷ 1 000 000. 3600 zamienia sekundy na godziny, milion zamienia mikromole na mole. Jeśli chcesz liczyć w głowie, połącz oba: PPFD × godziny × 0,0036.

Przykład: 600 µmol/m²/s przez 18 godzin daje 600 × 18 × 0,0036 = 38,88 mol/m²/d. Ta sama lampa w 12-godzinnym trybie kwitnienia osiąga tylko 25,92 — o jedną trzecią mniej, choć przy lampie nic się nie zmieniło.

Równie dobrze działa to w drugą stronę: PPFD = DLI × 1 000 000 ÷ (godziny × 3600). Jeśli celujesz w 40 mol/m²/d przy 18 godzinach, potrzebujesz 617 µmol/m²/s. W praktyce to ten bardziej przydatny kierunek — znasz swój cel i szukasz ustawienia, a nie odwrotnie.

Ile DLI potrzebują konopie?

Wartości orientacyjne w tabeli powyżej dotyczą zwykłej uprawy indoor: siewki i sadzonki 10–20, wegetacja 20–40, kwitnienie 30–45 mol/m²/d. Rosną razem z rośliną — siewka z dwoma liśćmi nie przerobi ilości światła, którą dojrzała roślina zamienia w plon.

I tu jest to, co pomija większość tabel: każda wartość DLI należy do jakiejś długości dnia. 45 w kwitnieniu oznacza przy 12 godzinach światła 1042 µmol/m²/s — absolutny górny koniec dla namiotu bez CO₂. Przy 14 godzinach te same 45 moli to tylko 893 µmol/m²/s, całkiem zwyczajna wartość. Ta sama suma dzienna, zupełnie inne wymagania wobec lampy.

W praktyce: jeśli chcesz wejść w górną połowę zakresu kwitnienia, zwykle taniej dojdziesz tam czasem niż natężeniem. Więcej godzin kosztuje prąd jeden do jednego; większe natężenie kosztuje dodatkowo chłodzenie, odległość i w końcu plon.

Dlaczego tabele DLI w sieci sobie przeczą

Porównaj kilka stron o uprawie, a znajdziesz dla kwitnienia wartości od 30 do 65 mol/m²/d. To nie dlatego, że rośliny się różnią, tylko przez dwa błędy, które wciąż krążą.

Po pierwsze: wartości z CO₂. Liczby powyżej mniej więcej 50 pochodzą prawie zawsze z komercyjnych upraw z 1000 do 2000 ppm dwutlenku węgla. Bez dozowania roślina nie wykorzysta tyle światła — nasyca się znacznie wcześniej, a każdy kolejny wat ląduje tylko na rachunku za prąd.

Po drugie: samo przeliczenie. Zdarza się, że strona stawia obok siebie zalecenia PPFD i DLI, które do siebie nie pasują — na przykład „600 do 900 µmol/m²/s przy 12 godzinach” i jednym tchem „DLI 35 do 50”. Przelicz, a 900 µmol/m²/s przez 12 godzin daje 38,88 mol/m²/d, a nie 50. Górna granica jest po prostu źle wyprowadzona.

Dlatego tabela na tej stronie podaje przy każdej wartości DLI pasujące PPFD i liczbę godzin — a oba pochodzą z tego samego wzoru co kalkulator powyżej. Każdy wiersz sprawdzisz w dwóch kliknięciach.

Ile godzin światła?

Długość dnia to drugie pole — i w przeciwieństwie do natężenia kosztuje tylko prąd. Powszechna praktyka to 18 godzin przy sadzonkach, 18 godzin w wegetacji (niektórzy dają 20 albo nawet 24) i 12 godzin w kwitnieniu.

Te 12 godzin w kwitnieniu to nie decyzja o plonie, tylko biologia: odmiany fotoperiodyczne kwitną dopiero, gdy okres ciemności jest dość długi. Ta liczba jest więc stała — jeśli chcesz więcej światła w kwitnieniu, musisz iść przez natężenie, a nie czas. Właśnie dlatego kwitnienie to faza, w której lampa dochodzi do granic.

Przy automatach to nie obowiązuje. Kwitną według wewnętrznego zegara i zwykle przez cały czas dostają 18 albo 20 godzin, dzięki czemu osiągają wysokie sumy dzienne przy stosunkowo spokojnym PPFD. Ustaw kalkulator na 20 godzin, a od razu zobaczysz różnicę.

Skrócone cykle, jak 11/13 czy 10/14, które niektórzy stosują w późnym kwitnieniu, to przypadek szczególny. Wyraźnie obniżają sumę dzienną: przejście z 12 na 11 godzin kosztuje przy tej samej lampie mniej więcej osiem procent DLI. Jeśli tego próbujesz, wylicz wartość zamiast ją zgadywać.

Gdzie jest sufit

DLI nie jest otwarte w górę. Bez dozowania CO₂ konopie dochodzą do granicy tego, co potrafią zamienić w plon, gdzieś w okolicy 45 mol/m²/d. Wszystko powyżej wymaga dodatkowego CO₂ — i nawet wtedy kończy się około 55.

Powód leży w fotosyntezie: światło to tylko jeden z trzech czynników. Jeśli brakuje dwutlenku węgla albo temperatura nie pasuje, dodatkowe światło nic już nie daje. Przy bardzo wysokim natężeniu roślina częściowo zamyka nawet aparaty szparkowe, żeby się chronić — plon przestaje rosnąć, a liście blakną. Czy twój klimat w ogóle jest w zakresie, powie ci kalkulator VPD.

W dół granica jest łagodniejsza, ale równie realna: poniżej mniej więcej 10 mol/m²/d roślina wyciąga się do światła, tworzy długie międzywęźla i cienkie łodygi. Tego nie da się później naprawić.

Jak mierzyć DLI i mieć je na oku

DLI nie mierzy się bezpośrednio — mierzysz PPFD i przeliczasz. Obowiązują te same zasady co przy każdym pomiarze światła: na wysokości wierzchołków, czujnik poziomo, kilka punktów rozłożonych na całej powierzchni. Spadek światła na brzegach jest u prawie każdej lampy spory, a jeden odczyt ze środka sugeruje równomierność, której nie ma.

Jeśli masz tylko luksomierz albo aplikację w telefonie, potrzebujesz objazdu przez rodzaj lampy — do tego służy przelicznik lux na PPFD. Wynik to oszacowanie, ale zwykle wystarczające, by przypisać uprawę do właściwej fazy.

Praktyczna uwaga: DLI zmienia się przy każdej korekcie — lampa podniesiona, przyciemniona, timer przestawiony. Jeśli zapisujesz wartość razem z datą, zobaczysz później, który plan oświetlenia naprawdę dał lepszy plon. Właśnie do tego służy dziennik uprawy w CRIS.