Rozdział 2 z 6
Przez dwa–trzy tygodnie siewka jest przede wszystkim jednym: wrażliwa na dobre chęci. Za dużo wody, za dużo nawozu, za dużo światła — większość strat w tej fazie bierze się z ingerencji, a nie z zaniedbania.
Po pierwszej parze ząbkowanych liści. Dwa okrągłe i gładkie pod nimi to liścienie i należą do nasiona — niosły roślinę aż dotąd, później żółkną i odpadają. To nie niedobór, tak ma być.
Od prawdziwej pary liści roślina żywi się sama: prowadzi fotosyntezę i buduje korzenie. Ta faza trwa mniej więcej dwa do trzech tygodni i kończy się, gdy roślina zaczyna wyraźnie rosnąć wszerz, a nie tylko w górę.
Siewka ma korzenie wielkości monety i odpowiednio małe zużycie wody. Doniczka wokół jest przy tym ogromna, a mokra ziemia, do której korzeń nie sięga, nie wysycha. Właśnie przez to młode korzenie się duszą.
Dlatego: podlewaj w kółku wokół łodyżki, nie zalewaj całej doniczki. Mały wilgotny obszar, który rozszerza się na zewnątrz, ciągnie korzenie za sobą. Przemoczona doniczka zaprasza je, żeby zostały tam, gdzie są.
Kiedy znowu? Gdy doniczka jest wyraźnie lżejsza. To w tej fazie najpewniejszy test — powierzchnia może wyglądać na suchą, a dwa centymetry niżej jest mokro.
Możliwe są tu dwa błędy i wyglądają zupełnie inaczej.
Przez pierwszy tydzień czy dwa siewka w nawożonej ziemi nie potrzebuje niczego. To, co dało nasiono i co jest w podłożu, wystarcza. Kto mimo to nawozi, ryzykuje dokładnie tę szkodę, której chciał uniknąć: przypalone końcówki liści.
Zaczyna się wyraźnie słabiej, niż podaje opakowanie, i podnosi przez kilka dawek zamiast jednym skokiem. Jak słabo dokładnie, zależy od podłoża: ziemia niesie własne składniki, kokos i hydroponika nie.
Wartości docelowe według fazy i podłoża stoją na stronie o pH i EC, razem z obliczeniem mieszania dla twojej wody z kranu.
Właściwy moment nie zależy od daty, tylko od rośliny: gdy liście wystają poza brzeg doniczki, a ziemia wysycha wyraźnie szybciej niż na początku, korzenie są gotowe.
Przesadza się do wilgotnej, nie mokrej ziemi, a bryła korzeniowa zostaje w całości. Siewka zniesie przeprowadzkę bez problemu, dopóki nie rozrywasz jej korzeni.
Jeśli łodyga wyrosła długa i cienka, to jest ta okazja: posadź ją głębiej, aż tuż pod liścienie. Zakopana część wytworzy dodatkowe korzenie i roślina będzie potem stać stabilnie.
Opadające liście nie oznaczają automatycznie pragnienia. Oznaczają, że korzenie nie pracują — a u siewek to częściej skutek przelania niż niedoboru wody.
Różnica jest w dotyku: przy suszy liście są zwiotczałe i papierowe, a doniczka lekka. Przy przelaniu sprawiają wrażenie napęczniałych i ciężkich, zwisają w dół, a doniczka jest ciężka. Kto w drugim przypadku podleje, pogorszy sprawę.
Żółte liście są w tej fazie zwykle niegroźne, dopóki to dolne liścienie. Jeśli jednak żółkną albo brązowieją prawdziwe liście od końcówki do środka, winny był nawóz.
Trzy rzeczy, i wszystkie trzy opłacą się przy następnym podejściu: dzień pierwszej prawdziwej pary liści, dzień pierwszego nawożenia razem z dawką i dzień przesadzenia.
Pierwsza da ci długość twojej fazy siewki w twoich warunkach — tego nie powie żaden poradnik. Druga to punkt zaczepienia, gdy później coś nie będzie pasować na liściach: bez notatki zgadujesz, czy było za wcześnie, czy za dużo.
Mniej więcej dwa do trzech tygodni — od pierwszej prawdziwej pary liści do chwili, gdy roślina rośnie wszerz. Jak dokładnie, zależy od światła i temperatury. Przy planowaniu całego cyklu jest częścią fazy startowej w kalkulatorze czasu uprawy.
Nie według harmonogramu, tylko według wagi: gdy doniczka jest wyraźnie lżejsza. Przy małej doniczce to może być co dwa dni, przy dużej dużo rzadziej. Sucha powierzchnia nie jest sygnałem — pod nią może być mokro.
W nawożonej ziemi zwykle w ogóle nie przez pierwszy tydzień czy dwa. W kokosie albo hydroponice wcześniej, bo tam w podłożu nic nie ma. Zaczyna się wyraźnie słabiej, niż mówi opakowanie; wartości według podłoża stoją na stronie o pH i EC.
To od zbyt małej ilości światła. Cofnąć się tego nie da, złagodzić tak: przy przesadzaniu posadź ją głębiej, aż tuż pod liścienie. Zakopana łodyga wytworzy korzenie. Jednocześnie dodaj światła, inaczej to się powtórzy.
Nie. Dwa okrągłe listki należą do nasiona i odpadają, gdy tylko opiekę przejmą prawdziwe liście. Niepokojące jest to dopiero wtedy, gdy żółkną albo brązowieją ząbkowane liście od końcówki do środka — to wskazuje na przenawożenie.
Rozstrzyga waga doniczki. Lekka doniczka i zwiotczałe, papierowe liście to pragnienie. Ciężka doniczka i napęczniałe liście zgięte w dół to przelanie — wtedy nie podlewaj, pozwól przeschnąć.
Gdy liście wystają poza brzeg, a ziemia wysycha wyraźnie szybciej niż na początku. Jedno i drugie to oznaki przerośniętego korzeniami podłoża. Stałej daty nie ma.
Wyraźnie mniej niż dorosła roślina — pełna moc od pierwszego dnia ją spali. Ile go naprawdę dociera, zmierzysz luksomierzem i przeliczysz w przeliczniku lux na PPFD; docelowy zakres według fazy też tam jest.
Nie jest konieczna, ale przydatna: trzyma powietrze równomiernie wilgotne bez podlewania. Ważne, żeby otworzyć ją na czas — jeśli zostanie zamknięta za długo, roślina nie przyzwyczai się do suchszego powietrza w pomieszczeniu.
Roślina nie rośnie już tylko w górę, tylko tworzy boczne pędy i szersze liście z większą liczbą palców. Od tego miejsca zaczyna się faza wegetatywna — a zapotrzebowanie na światło i składniki odżywcze wyraźnie rośnie.
Kiedy był pierwszy nawóz, kiedy przesadzanie? CRIS to zapamięta — offline w telefonie i bez konta. Przy następnej uprawie to odpowiedź zamiast dziury w pamięci.